اَلدَّرسُ السَّابِع ::درس هفتم

: علیكُم بالْقرآن :  به قرآن پناه ببرید

قال‌النّبـىُّ الأكرمُ (ص):" إذا الْتَبَسَت علیكُم الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّیْلِ الْمُظْلِمِ فعلیكُم بالْقرآنِ "

پیامبر اكرم (ص) فرمود: "وقتی كه فتنه‌ها همچون پاره‌های شب تاریك بر شما پوشیده شد، پس به قرآن پناه ببرید."

 اَلْقرآنُ نورٌ و هُدیً یُخْرجُ الْمجتمعَ الإنسانـى مِن الْموتِ إلی الْحیاةِ و مِن الْیأسِ إلی الرَّجاء و مِن الْكَسَلِ إلی النَّشاطِ و من السُّكونِ إلی الْحركةِ و هو لا یَسْمَحُ لِلنّاس أن یَتْرُكوا الدّنیا بِذریعَةِ الْحصولِ علی الآخِرةِ . بل یَجعلُ الدّنیا وسیلةً لِلْحُصولِ علی الْعُقْبـَی .

 قرآن نور و هدایت‌گری است كه جامعه‌ی بشری را از مرگ به سوی زندگی و از ناامیدی به امیدواری و از تنبلی به سوی فعّالیّت و از سكون به سوی حركت،جارج می کند و به مردم اجازه نمی‌دهد كه دنیا را به بهانه‌ی دستیابی به آخرت، رها كنند، بلكه دنیا را وسیله‌ای برای رسیدن به آخرت،‌ قرار می‌دهد.

و إلیك الآنَ بعضَ الآیاتِ حَول هذا الشّأنِ :

وهم‌اینك به برخی آیات درباره‌ی این موضوع، توجّه كن:

 إنَّ القرآنَ الْكریـمَ قد عَدَّ الْمواهبَ الطّبیعیّةَ و النِّعمَ الإلـهیّةَ رزقاً لِلإنسان و وسیلةً لِبقاء حیاتِه و دوامِ عَیْشهِ و سبباً لِحركتِهِ نَحوَ الْكمالِ و الرُّشدِ. 

همانا قرآن كریم بخشش‌های طبیعی و نعمت‌های الهی را به عنوان روزی برای انسان و وسیله‌ای برای بقا و دوام زندگی‌اش و عاملی برای حركتش به سوی كمال و رشد، شمرده است.

 

﴿ و نَزَّلنْا مِن السَّماءِ ماءً مباركاً فأنْبَتْنا جنّاتٍ و . . . رزقاً لِلْعبادِ﴾ فَنَهی الإنسانَ عن تحریـمِ هذه النِّعَمِ علی نَفْسه ﴿یا أیُّها الّذین آمَنوا لا تُحَرِّموا طَیّباتِ ما أحَلَّ اللّهُ لكم﴾

(و از آسمان، آبی پربركت فرود آوردیم، پس به وسیله آن باغ‌هایی رویانیدیم ... برای روزی بندگان) بنابراین انسان را از محروم كردن این نعمت‌ها بر خودش، نهی کرد (ای كسانی كه ایمان آورده‌اید، چیزهای پاكیزه‌ای را كه خدا برای شما حلال كرده، حرام نشمارید)

و هذا الْخِطابُ عامٌّ مُوَجَّهٌ إلی بنـى آدمَ أجْمَعیـنَ ، و لایَخْتَصُّ بالأغنیاءِ ﴿ قُلْ مَنْ حَرَّمَ زینةَ اللّهِ الّتـى أخرَجَ لِعبادِهِ و الطّیّباتِ مِن الرّزقِ ، قُلْ هى لِلّذین آمَنوا فـى الْحیاةِ الدّنیا﴾

و این فراخوانی، یك پیام عمومی برای تمامی انسان هاست ، و ویژه‌ی ثروتمندان نیست (بگو: زیوری را كه خدا برای بندگانش پدید آورده و روزی‌های پاكیزه را، چه كسی حرام گردانیده؟( بگو: این ]نعمت‌ها[ در زندگی دنیا برای كسانی است كه ایمان آورده‌اند).

 إنَّ الْقرآنَ یؤكِّدُ أنَّ لِهذا الْعالَمِ سُنَناً و قوانیـنَ لا تَتَغیَّرُ ﴿ فَلَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللّهِ تبدیلاً﴾ و مَن اسْتفادَ مِن هذه السُّنَنِ یَصِلْ إلی غایته ، و لا فرقَ فـى ذلك بین أن یكونَ الإنسانُ مؤمناً بِاللّهِ أو غیـرَ مؤمنٍ به ، مُسْلِماً أو غَیْرَ مسلمٍ ، لأنَّ الأسْماءَ و الْعناوینَ لا قیمةَ لَها مادامَتْ لَم تَقْتَرِنْ بالْعملِ !

در حقیقت قرآن تأكید می‌كند كه این جهان دارای سنّت‌ها و قوانین تغییرناپذیر است (و هرگز برای سنّت خدا دگرگونی نخواهی یافت) و هر كه از این سنّت‌ها استفاده كند به هدفش می‌رسد، و هیچ فرقی در آن میان وجود ندارد كه انسان به خدا ایمان داشته باشد یا نداشته باشد، مسلمان یا غیر مسلمان باشد، زیرا اسم‌ها و لقب‌ها و عنوان‌ها تا زمانی كه به عمل همراه  نشوند هیچ ارزشی ندارد .

 و هذا الإنسانُ لا یَیْأسُ و إنْ رَأی أنَّ قُوَی الظّلْم مُسَیْطِرةٌ علی الْعالَم ، لإنَّه قد آمَنَ بـ ﴿ أنّ الأرضَ یَرِثُها عبادﻯَ الصّالِحونَ﴾ و یعلَمُ أنّ الْحقَّ هو الْباقى و أنّ ﴿ الْباطلَ كان زَهوقاً﴾

و این انسان ناامید نمی‌شود، اگرچه ببیند نیروهای كفر بر جهان مسلّط شده‌اند، زیرا او ایمان آورده است به این كه (زمین را بندگان شایسته به ارث می‌برند) و می‌داند كه فقط حق ماندگار است و[ می‌داند ]كه (باطل نابودشدنی است).

﴿و نُریدُ أنْ نَمُنَّ علَی الّذین اسْتُضْعِفوا فـى الأرضِ و نَجْعَلَهم أئمّةً و نَجعَلَهُم الْوارثیـنَ﴾

(و می‌خواهیم كه منّت نهیم بر كسانی كه در زمین ضعیف نگاه داشته شده‌اند و آنان را پیشوایان گردانیم، و ایشان را وارث[ زمین ]قراردهیم